ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ - TRANSLATION

Παρασκευή, 25 Φεβρουαρίου 2011

Η ανύπαρκτη δημοκρατία

Παραθέτεται άρθρο του κου Γιάννη Μαρίνου από την εφημερίδα "ΤΟ ΒΗΜΑ" 25/2/2011.


Mια που η πολλών ερμηνειών ιστορία της κατάληψης της Νομικής Σχολής με χρησιμοποίηση των δύστυχων μεταναστών έφερε και πάλι στο προσκήνιο τις πολλές πτυχές της κυριαρχούσας πολυποίκιλης αθλιότητας στον χώρο της ανώτατης εκπαίδευσης, σκέφθηκα να αναδείξω μία από τις αιτίες αυτής της κατάντιας, η οποία επιμελώς αποσιωπάται. Θα ανατρέξω σε άρθρο μου πριν από 15 χρόνια, με αναφορά στο ετήσιο καραγκιοζιλίκι των φοιτητικών εκλογών, καθώς με τον τρόπο που διεξάγονται οι νέοι μας εθίζονται στον εξευτελισμό της δημοκρατίας με πρόσχημα τις δήθεν δημοκρατικές ελευθερίες. Εγραφα στις 18 Μαΐου 1995:
«Η παρουσία των κομματικών παρατάξεων στα ΑΕΙ, στα ΤΕΙαλλά και στη μέση εκπαίδευση έχει καταντήσει ένα θεσμοθετημένο γκάλοπ καταμετρήσεως της επιρροής των κομμάτων στην κοινωνία.Ταυτόχρονα, χρησιμοποιείται για στρατολόγηση αφισοκολλητών, χειροκροτητών και γενικά υπηρετών των κομμάτων με δέλεαρ τη σταδιοδρομία τους ως επαγγελματιών πολιτικών ή την εξασφάλιση μιας θέσεως στον κρατικό μηχανισμό. Οι περισσότεροι κομματικοποιημένοι νέοι στην ουσία δεν είναι πολιτικοποιημένοιαλλά υπαλληλοποιημένοι. Δεν φαίνεται να έχουν πια όραμα, ούτε να θέλουν να διορθώσουν τον κόσμο. Απλώς επωφελούνταιγια να βολευτούν σ΄ αυτόν που υπάρχει. Αυτή την παραφθορά του δημοκρατικού συστήματος, που εκφράζεται και με τον χλευασμό της Δημοκρατίας σε κομματικό επίπεδο, με τη μονοκρατορική κυριαρχία του αρχηγού και της αυλής του, με τη μη τήρηση δημοκρατικών διαδικασιών στα όργανα των κομμάτων,με την πλήρη αδιαφάνεια στη διαχείριση των οικονομικών τους, γιατί να μην την υιοθετήσουν και οι νεολαίοι τους; Μόνο που εδώ προχωρούν πολύ περισσότερο, αφού έχουν τελικά καταργήσει και τη μόνη τυπική διαδικασίαη οποία γίνεται ακόμη σεβαστή από τα μητρικά κόμματα.Οι κομματικοποιημένοι φοιτητές, ανώριμοι και άπληστοι μαζί, και καθώς δεν έχουν καιρό να περιμένουν, θέλουν τη νίκη και την εξουσία εδώ και τώρα μόνο για το κόμμα τους και για κανένανάλλον,έστω και με βία και νοθεία. Αυτό που και στο τελευταίο σωματείο εκδοροσφαγέων ή κοπτοραπτούδων είναι εφικτό,δηλαδή η ανάδειξη κάποιων συνδικαλιστικών εκπροσώπων που εκλέγουν διοίκηση με πρόεδρο και λοιπά αξιώματα, στους φοιτητές μας είναι αδύνατον. Οχι διότι δεν μπορούν,αλλά επειδή δεν θέλουν. Αφού δεν μπορούν να καταμετρήσουν10 ή 100 ψήφους και να εξαγάγουν κάποια ποσοστά μόνοι τους,θα είχαν αδιάβλητα αποτελέσματα, αν δέχονταν την παρουσία δικαστικών αντιπροσώπων όπως ισχύει στις κοινοβουλευτικές εκλογές. Τους αρνούνται, όχι γιατί θα αμφισβητούνταν έτσι η δημοκρατική ωριμότητα των φοιτητών, αλλά ακριβώς διότι επιθυμούν να μπορούν την επομένη των εκλογώννα λένε ψέματα. Οι φοιτητικές εκλογές είναι ένα καλό φροντιστήριο όπου οι νέοι μας διδάσκονται να λένε με άνεση τα ψέματα στα οποία στηρίζεται συνήθως η πολιτική και κομματική σταδιοδρομία στην Ελλάδα. Ενώ η Εθνική Φοιτητική Ενωση Ελλάδας παραμένει ακέφαλη επί δεκαετίες χάρη στην αντιδημοκρατική νοοτροπία των μειοψηφιών,που δεν θέλουν να αναγνωρίσουντην πλειοψηφία. Για να γίνει συνειδητό πόσο χαμηλά έχει δυστυχώς πέσει το φοιτητικό κίνημα, αρκεί να αναφερθεί ότι οι εκπρόσωποί του δεν ενοχλούνται από τα φαινόμενα των πτυχιούχων-“μαϊμούδων” ή από τους εκατοντάδες ψευτοαρρώστους που μπαίνουν στα πανεπιστήμια από το παράθυρο,και δεν είδα να κάνουν ποτέ μια απεργία ή κατάληψη για να αποπεμφθούν από τα ΑΕΙ αυτοί οι απατεώνες φοιτητές. Αντίθετα,τους καλύπτουν με κάθε τρόπο, αφού έχουν ασκηθεί από τα κόμματα στο αντιδημοκρατικό αξίωμα “ο σκοπός αγιάζει τα μέσα”».
Αυτά, μεταξύ άλλων, έγραφα τότε. Εκτοτε τα πράγματα χειροτέρεψαν, αφού βαθμιαία η βία, η αυθαιρεσία και ο φασισμός δυναμικών μειοψηφιών κυριάρχησε και τον τρέμουν οι πάντες. Αυτές αποφασίζουν και οι σιωπηλές πλειοψηφίες υποτάσσονται. Εχουν παραιτηθεί από τις ελευθερίες τους. Ας πάρουν μαθήματα από τους Αιγύπτιους.

Η εξαφάνιση των νεοελληνικών σπουδών

Παραθέτεται απόσπασμα από το άρθρο του κου Δημήτρη Τζιόβα, καθηγητή Νεοελληνικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο του Μπέρμιγχαμ της Αγγλίας , που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "ΤΟ ΒΗΜΑ" 29/8/2010 με αφορμή το 4ο συνέδριο της Ευρωπαϊκής Εταιρείας Νεοελληνικών Σπουδών (ΕΕΝΣ) με θέμα «Ταυτότητες στον ελληνικό κόσμο από το 1204 έως σήμερα» που διεξήχθη στη Γρανάδα από 9 έως 12 Σεπτεμβρίου 2010.

Σε μια δύσκολη στιγμή για τη διεθνή εικόνα της Ελλάδας, η διεξαγωγή του συνεδρίου στέλνει ένα θετικό μήνυμα και φέρνει κοντά επιστήμονες από διαφορετικές ειδικότητες και χώρες. Η σημασία του συνεδρίου έγκειται επίσης και στο γεγονός ότι στην Ελλάδα είναι λίγα τα συνέδρια στον χώρο των ανθρωπιστικών επιστημών που γίνονται με ανοικτή ανακοίνωση-πρόσκληση στο Διαδίκτυο. Πολλοί νέοι επιστήμονες από την Ελλάδα και το εξωτερικό δεν έχουν αρκετές ευκαιρίες να παρουσιάσουν την έρευνά τους υποβάλλοντας περίληψη της ανακοίνωσής τους προς κρίση. Το συνέδριο της ΕΕΝΣ προσφέρει κάθε τέσσερα χρόνια αυτήν την ευκαιρία, όπως και τα αντίστοιχα της Αυστραλιανής Εταιρείας και αυτό της Αμερικανικής Εταιρείας Νεοελληνικών Σπουδών (ΜGSΑ), που διεξάγεται κάθε δύο χρόνια (το 21ο έγινε πέρυσι στο Βανκούβερ και το επόμενο έχει ήδη ανακοινωθεί για το 2011 στη Νέα Υόρκη). Με αυτά τα συνέδρια, τις ιστοσελίδες, τις ηλεκτρονικές λίστες και τα διεθνώς έγκυρα περιοδικά («Journal of Μodern Greek Studies», «Βyzantine and Μodern Greek Studies»), οι Εταιρείες και τα Τμήματα Νεοελληνικών Σπουδών του εξωτερικού επιτελούν σημαντικό έργο και δίνουν το καλύτερο παράδειγμα μιας ανοιχτής επιστημονικής κοινότητας, ιδιαίτερα αν σκεφτούμε ότι η Ελλάδα δεν διαθέτει ακόμη δική της Εταιρεία Νεοελληνικών Σπουδών. Ως εκ τούτου, δεν συμμετέχει επίσημα στην ΕΕΝΣ, η οποία δεν έχει άτομα-μέλη, όπως η αντίστοιχη αμερικανική, αλλά αποτελεί ομοσπονδία εθνικών εταιρειών. Πολλοί κατά καιρούς εκδηλώνουν ειλικρινές ενδιαφέρον για το πώς η Ελλάδα μπορεί να στηρίξει τις νεοελληνικές σπουδές (ΝΣ) στο εξωτερικό, ενίοτε όμως αγνοούν ή παραβλέπουν την προσφορά των τμημάτων ΝΣ του εξωτερικού στην ίδια την Ελλάδα, αν λάβουμε υπόψη ότι τροφοδότησαν ελληνικά πανεπιστήμια, ερευνητικά ιδρύματα και τη μέση εκπαίδευση με πολλούς νέους επιστήμονες, οι οποίοι είτε εκπόνησαν τη διδακτορική τους διατριβή είτε ολοκλήρωσαν τις μεταπτυ χιακές σπουδές τους σε επίπεδο «μάστερ» σε αυτά. Ολες οι φιλοσοφικές σχολές στην Ελλάδα διαθέτουν μέλη ΔΕΠ που έχουν εκπονήσει τις διατριβές τους σε τμήμα ΝΣ της Αγγλίας, ενώ επί χρόνια τα τμήματα ΝΣ της Ευρώπης και της Αμερικής εμπλούτιζαν τον ακαδημαϊκό χώρο με νέες προσεγγίσεις, μελέτες, εκδόσεις ή μεταφράσεις και έδιναν την ευκαιρία σε αρκετούς έλληνες πανεπιστημιακούς να περάσουν σε αυτά την εκπαιδευτική τους άδεια. Ας μη μας διαφεύγει εξάλλου ότι σχεδόν οι μισές από τις πιο έγκυρες Ιστορίες και Εισαγωγές στη Νεοελληνική Λογοτεχνία έχουν γραφτεί από νεοελληνιστές του εξωτερικού. Δυστυχώς, τα τελευταία χρόνια παρατηρούμε την «ελληνοποίηση» των νεοελληνικών σπουδών στο εξωτερικό με την εξαγωγή αποσπασμένων εκπαιδευτικών ή πανεπιστημιακών από την Ελλάδα και την ελλιπή στήριξη νέων και πολλά υποσχόμενων ξένων νεοελληνιστών. Ενώ παλαιότερα υπήρχαν αρκετοί αξιόλογοι νεοελληνιστές μη ελληνικής καταγωγής, ο αριθμός αυτός μειώνεται ραγδαία, καθώς δεν υπήρξε καμιά συστηματική προσπάθεια στήριξής τους με διδακτορικές και μεταδιδακτορικές υποτροφίες ή fellowships. Δεν χωρεί αμφιβολία ότι οι νεοελληνικές σπουδές στην Ευρώπη τα επόμενα χρόνια θα συρρικνωθούν. Ας μην έχουμε ψευδαισθήσεις περί αυτού, καθώς την επόμενη χρονιά θα κλείσει το Νεοελληνικό Τμήμα στο Πανεπιστήμιο της Στοκχόλμης και σε τρία χρόνια, εκτός απροόπτου, αυτό του Κέιμπριτζ. Αλλά και η τύχη των γερμανικών τμημάτων στην Αγγλία δεν προδιαγράφεται καλύτερη. Κάποιοι απαισιόδοξοι θεωρούν ότι σε όλη τη Βρετανία σε μερικά χρόνια μπορεί να μείνουν μόνο τρία ή τέσσερα τμήματα γερμανικών σπουδών. Και να σκεφτεί κανείς ότι πρόκειται για την πολυπληθέστερη χώρα της ΕΕ και την ισχυρότερη οικονομία της. Οπότε τη σταδιακή εξαφάνιση των νεοελληνικών σπουδών πρέπει να τη δούμε στο ευρύτερο πλαίσιο της παρακμής της διδασκαλίας των ευρωπαϊκών γλωσσών (με εξαίρεση τα ισπανικά και τα πορτογαλικά, λόγω Λατινικής Αμερικής) και την ανάδειξη των γλωσσών και των πολιτισμών των αναδυόμενων αγορών της Ασίας. Με την υποχώρηση των νεοελληνικών σπουδών εκτός Ελλάδας δεν θα πληγεί τόσο η προώθηση της ελληνικής γλώσσας και του πολιτισμού (ίσως αναπληρωθεί εν μέρει από τη ραγδαία πρόοδο του Διαδικτύου και της ηλεκτρονικής επικοινωνίας) όσο θα λείψει αυτή η διαφορετική και «ανοικειωτική» ματιά που προσέφεραν. Και αυτήν τη ματιά έχουν περισσότερο ανάγκη οι μικρές χώρες και τα εκπαιδευτικά τους συστήματα, καθώς είναι δύσκολο να αναπληρωθεί εκ των ένδον.

Τετάρτη, 23 Φεβρουαρίου 2011

Η παλαιά και η νέα αντίσταση...

Εχθές 23/2/2011 είχα την ευκαιρία να επισκεφθώ με ένα πολύ καλό φίλο και συμφοιτητή μου την περιοδική έκθεση του Μορφωτικού Ιδρύματος της Ένωσης Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Μακεδονίας Θράκης που φιλοξενείται στην Αθήνα από το Μ.Ι.Ε.Τ στο μέγαρο Εϋνάρδου με θέμα " Η έντυπη αντίσταση 1967 - 1974".




Η έκθεση αφορά τον παράνομο και νόμιμο τύπο εντός και εκτός Ελλάδας που δραστηριοποιήθηκε κατά της επτάχρονης δικτατορίας των συνταγματαρχών Σωρεία εντύπων και εφημερίδων βγαλμένων από απλές γραφομηχανές και πολυγράφους έως κανονικά πιεστήρια, ξεναγούν τον επισκέπτη στα χρόνια της πιο αινιγματικής και σχεδόν ανεξερεύνητης ( για πολλούς λόγους ) ιστορικά κρίσιμης περιόδου της χώρας.




Το πιο εκπληκτικό που διαπιστώνουμε κατά την περιήγησή μας είναι πως οι πρώτες φωνές διαμαρτυρίας και αντίστασης του πνευματικού κόσμου που σημειώθηκαν κατά του χουντικού καθεστώτος προήλθαν αρχικά από το εξωτερικό ( Γαλλία, Βέλγιο, Γερμανία κλπ ) και πολύ αργότερα από το εσωτερικό με αρχηγέτη το Γιώργο Σεφέρη.




Δεν θα σας κουράσω με άλλες πληροφορίες . Για αυτό άλλωστε παραθέτω το link που παραπέμπει στον κατάλογο της έκθεσης ώστε να ενημερωθείτε απευθείας για την αξιόλογη αυτή προσπάθεια: http://www.miet.gr/web/gr/events/more.asp?id=216

Με αφορμή όμως τα χρόνια της επταετούς χούντας θα ήθελα να μιλήσω για την τωρινή πραγματικότητα και συγκεκριμένα για τη σύγχρονη νεοφιλελεύθερη αγγλοσαξονική "ολιγαρχοδημοκρατία - μαυροφασιστοκρατία" της χώρας μας. Το 1998 είχα επισκεφθεί την Αυστραλία παραμένοντας για ένα αρκετό μεγάλο διάστημα στη Μελβούρνη. Μεγάλη εντύπωση μου είχε προκαλέσει το γεγονός πως πέρα από τα σύνορα της χώρας τους, οι γηγενείς αλλά και οι μετανάστες α΄και β΄γενιάς ανεξαρτήτου καταγωγής και θρησκείας, δεν γνώριζαν τι διαδραματιζόταν στον υπόλοιπο κόσμο. Όσες φορές και αν προσπάθησα να ξεκινήσω μία συζήτηση γύρω από φλέγοντα ή ακόμα και για πιο κοινά ζητήματα, είχα την αίσθηση πως με έβλεπαν σαν να είχα έλθει όχι από άλλη χώρα αλλά από άλλο πλανήτη. Πλήρης άγνοια και μία διάχυτη αφέλεια που τροφοδοτούταν τόσο από τα ΜΜΕ όσο και από την ευρύτερη πολιτική απάθεια και αποχή που είχε επιτηδευμένα καλλιεργηθεί από την εξουσία στο κοινωνικό σύνολο. Μην ξεχνάμε άλλωστε πως το διαδίκτυο βρισκόταν στα πρώτα του βήματα και πολλοί λίγοι ήταν αυτοί που είχαν το ενδιαφέρον να ασχοληθούν με αυτό. Ανάμεσα σε αυτή τη μειοψηφία των διαδικτυακών ταξιδιωτών συμπεριλαμβανόμουν και εγώ καθώς και μία φίλη ελληνοαμερικάνα εκ Χίου που διέμενε στην Φλώριδα των Η.Π.Α. Ποτέ δεν θα ξεχάσω ένα e-mail της που μου ανέφερε το εξής: " γράφε μου σε παρακαλώ τι γίνεται στον έξω κόσμο γιατί εμάς δεν μας ενημερώνουν για τίποτα" . Είχα μείνει έκπληκτη και θεωρούσα τον εαυτό μου πολύ τυχερό αφενός γιατί ζούσα στην κοιτίδα του πολιτισμού και της δημοκρατίας αφετέρου γιατί η ενημέρωση έως τότε τουλάχιστον ήταν πλουραλιστική και όχι εντελώς παραδομένη στους αιμοδότες των κομμάτων. 13 χρόνια μετά αισθάνομαι πως βρίσκομαι στη θέση της φίλης μου Αναστασίας. Δημοσιογραφίσκοι , συνδικαλιστάρια και ανθρωπόμορφα κομματάρια μίας παρακμιακής, ξεπουλημένης, ανιστόρητης και παρωχημένης υποκουλτούρας σκούζουν σε κάθε είδους τηλεοπτικά παραθυράκια, κίτρινες φυλλάδες και βουλευτικά έδρανα για να πείσουν ποιούς άραγε; Μήπως πρώτα τους εαυτούς τους για τα εγκλήματα που διαπράττουν εις το όνομα της παγκόσμιας νέας τάξης πραγμάτων; Τι είδους πληροφόρηση δίνουν πια όλοι αυτοί; Γιατί επιζητούν διακαώς την ομογενοποίηση των λαών; Απλά επειδή ο ακραίος καπιταλιστικός νεοφιλελευθερισμός επιτάσσει τους πλούσιους πλουσιότερους και τους φτωχούς φτωχότερους χωρίς ενδιάμεσες κοινωνικές βαθμίδες ανάμεσά τους. Πώς επιτυγχάνεται αυτό; Μα φυσικά με το θάνατο της μικρομεσαίας αστικής τάξης, με τα δυσβάσταχτα και εξαθλιωτικά οικονομικά μέτρα, με την εισαγόμενη εξ Ασίας και Αφρικής φτώχεια , με την αλλοίωση του πολιτισμού , της γλώσσας και της θρησκείας κάθε λαού και ιδίως αυτών που μετρούν χιλιάδες χρόνια ιστορίας και κυρίως με τον καθημερινό βομβαρδισμό πληροφοριών τύπου "πολεμικών ανακοινωθέντων" που σκοπό έχουν να τρομοκρατήσουν, να εκβιάσουν και εν τέλλει να στρέψουν τον έναν εναντίον του άλλου. Η έντυπη αντίσταση της περιόδου 1967-1974 έγινε κατά μίας χειροπιαστής και ξεκάθαρης πολιτικά και χωροθετικά φασιστοκρατίας. Ο σημερινός μαύρος φασισμός των ολίγων του "αποφασίζουμε, διατάζουμε και πράττουμε κατά τα συμφέροντά μας" είναι πολύ πιο ύπουλος, γενικευμένος και περισσότερο επικίνδυνος καθώς κρύβεται πίσω από το μανδύα μίας υποτιθέμενης κοινοβουλευτικής δημοκρατίας η οποία όμως κατευθύνεται από ξένα κέντρα αποφάσεων και κολοσσιαίων επιχειρήσεων. Μη στεκόμαστε λοιπόν άλλο πια σε άτοπες κομματικές ιδεολογίες του παρελθόντος που γιγάντωσε η εθνοσωτήρια οικογενειοκρατική μεταπολίτευση του '74. Η προπαγανδιστική τακτική της δημιουργίας ψευδοπολιτικών αντιπαραθέσεων και κίτρινης παραπληροφόρησης πρέπει να σταματήσει τώρα. Κλείνουμε τους δέκτες μας στην τηλεοπτική γάγγραινα, συγχρονίζουμε το ραδιόφωνό μας μόνο στη μουσική, αδιαφορούμε για τις κρεμασμένες φυλλάδες στα περίπτερα, εκφράζουμε άφοβα τις απόψεις μας στα blogs και προπάντων ψηφίζουμε σύσσωμοι διαθέτοντας ελεύθερη πολιτική συνείδηση. Αρκετά ανεχθήκαμε και ιδιαίτερα οι δικές μας γενιές αλλά και οι νεότερες, τα πράσινα, γαλάζια , κόκκινα και πολύχρωμα παλιά και νέα μαγαζάκια μαζί με τους ξένους εταίρους τους που εμπορεύονται το μέλλον μας , τα όνειρά μας, τη ζωή τη δική μας και των παιδιών μας. Έχουμε πλέον το δικό μας τρόπο αντίστασης...

Τρίτη, 22 Φεβρουαρίου 2011

Τηλεοπτική τουρκολαγνεία

Παραθέτω ένα πολύ εύστοχο άρθρο του Κωνσταντίνου Χολέβα σχετικά με τη σύγχρονη "τουρκολαγνεία" που προσπαθούν να μας επιβάλλουν ποικιλοτρόπως και κυρίως μέσω των ΜΜΕ. Πληθώρα τηλεοπτικών σειρών της γείτονος χώρας με ευτελές οικονομικό κόστος αγοράς ( λόγω της υποτιθέμενης κρίσης ) κατακλύζουν σε ώρες υψηλής τηλεθέασης κάποια από τα μεγαλύτερα ιδιωτικά κανάλια. Τηλεοπτικές σειρές με δακρύβρεχτες ιστορίες αγάπης και με ιδεατές εικόνες μίας τύπου "Ευρωπαϊκής Τουρκίας" που προσπαθούν να εξωραϊσουν τα κακώς κείμενα , να σβήσουν μνήμες και να πλάσουν ψευδείς εντυπώσεις:
Του Κωνσταντίνου Χολέβα-Πολιτικού Επιστήμονα 20/2/2011
Ανοίγοντας τη συσκευή της τηλεόρασής μου διερωτώμαι πολλές φορές αν ζω στην Ελλάδα ή στην Τουρκία. Μία μανία τηλεοπτικής τουρκολαγνείας έχει καταλάβει τους περισσότερους τηλεοπτικούς σταθμούς μας. Στο ένα κανάλι βλέπεις αφιέρωμα στη σύγχρονη Τουρκία, στο άλλο ακούς τι καλά περνούν σήμερα οι Έλληνες στην Κωνσταντινούπολη, αλλού ακούς πόσο αγαθοί και άγιοι ήσαν οι Οθωμανοί και πόσο άγριοι ήσαν οι Έλληνες επαναστάτες του 1821 που έσφαζαν αθώους, ενώ άλλα κανάλια προβάλλουν τουρκικά σήριαλ. Προς τι όλη αυτή η μανία με τον εξωραϊσμό της εικόνας της γείτονος;
Προσωπικά πιστεύω ότι ορισμένες από αυτές- όχι όλες- τις προσπάθειες εντάσσονται σε μία αφελή στρατηγική που προωθεί την επίλυση των ελληνοτουρκικών διαφορών και του Κυπριακού με σοβαρές υποχωρήσεις του Ελληνισμού. Άρα πρέπει να προηγηθεί η βελτίωση της εικόνας του Τούρκου-παλιού και νεώτερου-στα μάτια των Ελλήνων.

Ιδιαιτέρως με ξένισε η σειρά εκπομπών της ΝΕΤ με θέμα τη σύγχρονη Κωνσταντινούπολη. Παρουσίασε μία ελληνίδα ξεναγό, η οποία κατηγορούσε εμάς τους Έλληνες ότι είμαστε προκατειλημμένοι κατά των Τούρκων. Εξεθείασε πόσο ανεκτική είναι η σύγχρονη Τουρκία προς τους Ρωμηούς της Πόλης και προς τα εκπαιδευτικά και θρησκευτικά τους δικαιώματα. Πρόβαλε ως μέγα επίτευγμα εκσυγχρονισμού των γειτόνων ότι επέτρεψαν σε έναν Έλληνα από την Β. Ελλάδα να ανοίξει εστιατόριο σε μεγάλο εμπορικό κέντρο της Κωνσταντινούπολης. Γενικά επεσήμανα μία αγχώδη προσπάθεια να φανούν όλα δημοκρατικά, θαυμαστά και ευρωπαϊκά στην σημερινή Τουρκία.

Το μήνυμα της σειράς εκπομπών ήταν: Η Τουρκία είναι κάτι παραπάνω από έτοιμη για να ενταχθεί στην Ευρ. Ένωση και κακώς κάποιοι Έλληνες -και κυρίως πολλοί Ευρωπαίοι- της αρνούνται την πλήρη ένταξη. Κακότεχνη απόπειρα ωραιοποιήσεως μιας χώρας, η οποία πόρρω απέχει από τα στοιχειώδη ευρωπαϊκά δημοκρατικά πρότυπα. Και απορώ γιατί η δημόσια τηλεόραση της χώρας μας αναλαμβάνει εκστρατείες εξωραϊσμού του προφίλ της Τουρκίας, την ώρα που οι δύο μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες, η Γαλλία και η Γερμανία-έχουν ξεκάθαρα ταχθεί κατά της πλήρους εντάξεως και υπέρ μιας ειδικής σχέσεως.

Ακόμη περισσότερο εξανίσταται η κοινή λογική κάθε πληροφορημένου Έλληνα, διότι τα γεγονότα διαψεύδουν αυτό το εξωραϊσμένο προφίλ. Επί παραδείγματι διερωτώμαι :Γιατί απαγορεύεται στην Κωνσταντινούπολη η λειτουργία ελληνικού βιβλιοπωλείου; Ποια σχέση έχει η «ευρωπαϊκή» εικόνα της Τουρκίας με την καταστροφή 70 ελληνικών μνημάτων στην Ίμβρο; Γιατί καμία τηλεοπτική εκπομπή από αυτές που προανέφερα δεν παρουσιάζει την πλήρη παραβίαση της Συνθήκης της Λωζάννης στην Ίμβρο στην Τένεδο; Πόσο δημοκρατική είναι μία χώρα που συνδέει τη λειτουργία της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης με υπερβολικές απαιτήσεις στη Θράκη;

Προσφάτως (30.1.2011) ο Σύνδεσμος Κωνσταντινουπολιτών βράβευσε στην Καλλιθέα έναν ηλικιωμένο Έλληνα διανοούμενο από την ολιγάριθμη παροικία της Βασιλεύουσας. Πρόκειται για τον Άρη Αμπατζή, ο οποίος ερωτηθείς από την ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ ποιο είναι το κυρίαρχο συναίσθημα στην ελληνική κοινότητα , απαντά: «Απελπισία. Δεν υπάρχει υποστήριξη. Ποιος θα ασχοληθεί μαζί μας;». Και όταν ερωτάται αν θα εγκαταλείψει την Πόλη απαντά : «Όχι, και ούτε πρόκειται να έρθουμε μόνιμα στην Ελλάδα. Αγαπούμε την Πόλη και στις καλές και στις κακές στιγμές. Δεν μπορούμε να την εγκαταλείψουμε όταν περνάει άσχημα». Να, λοιπόν, η πραγματικότητα για τον Ελληνισμό της Πόλης. Τελείως διαφορετική από την προσπάθεια ωραιοποιήσεως που καταβάλλουν ορισμένα ελληνικά τηλεοπτικά δίκτυα.

Το 2001 υπεγράφη μία συμφωνία μεταξύ του τότε Υπουργού Εξωτερικών και νυν Πρωθυπουργού Γ. Παπανδρέου και του Τούρκου ομολόγου του Ισμαήλ Τζεμ, η οποία προέβλεπε την παρέμβαση επί των σχολικών βιβλίων Ιστορίας και Γεωγραφίας στις δύο χώρες για να βελτιωθούν οι ελληνοτουρκικές σχέσεις. Η Ελλάς προχώρησε τάχιστα και είδαμε τον «συνωστισμό» ανακριβειών στο βιβλίο της Στ΄ Δημοτικού, ενώ η Τουρκία διατηρεί τον εθνικισμό και τον ανθελληνισμό στα βιβλία της. Μέσω της αλλοιώσεως των σχολικών εγχειριδίων επιχειρείται η δημιουργία μας νέας γενιάς ελληνοπαίδων χωρίς εθνική συνείδηση. Τώρα μέσω της τηλεοπτικής τουρκολαγνείας φοβούμαι ότι η προσπάθεια επηρεασμού στρέφεται και προς τους ενηλίκους. Να θαυμάσουμε την Τουρκία πόσο μοντέρνα και αγαθών προθέσεων είναι ώστε να προετοιμασθεί ο λαός μας για υποχωρήσεις στο Αιγαίο, στην Κύπρο, στη Θράκη και αλλού.

Είμαι βέβαιος ότι η πλειοψηφία των Ελλήνων δεν τρώει κουτόχορτο και πιστεύω ότι τελικά η απόπειρα εθνικής αποχαυνώσεως μέσω της τουρκολαγνείας θα αποτύχει. Είναι, όμως θλιβερό να βλέπουμε έναν «παντογνώστη» συγγραφέα άνευ στοιχειώδους πτυχίου Ανωτάτης Σχολής και έναν ιστορικό των πραξικοπημάτων του 20 ού αιώνος να παρουσιάζονται ως ειδήμονες για την εποχή της Τουρκοκρατίας και του 1821. Απορώ πώς δεν έχουν εξεγερθεί ακόμη η Ακαδημία Αθηνών, και τα ιδρύματα ιστορικής έρευνας. Και είναι επιεικώς απαράδεκτο να αρνούνται τον όρκο των αγωνιστών στην Αγία Λαύρα ( περί τα μέσα Μαρτίου λόγω της πανηγύρεως του Αγίου Αλεξίου στις 17 του μηνός) όταν έχει καταγραφεί και από τον Κανέλλο Δεληγιάννη και από τον Ασημάκη Φωτήλα και από την γαλλική εφημερίδα Ο ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟΣ και από τους ΤΑΪΜΣ του Λονδίνου της εποχής εκείνης. Και είναι ακόμη πιο βαρύ το ατόπημα όταν αρνούνται την σκόπιμη σύνδεση Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και Επαναστάσεως. Την 25η Μαρτίου είχαν ορίσει οι αγωνιστές για λόγους προβολής της Ελληνορθοδοξίας, όπως ομολογούν οι ίδιοι στα κείμενά τους. Ιστορία είναι οι πηγές, όχι τα τεχνάσματα των εθνοαποδομητών.

Δευτέρα, 14 Φεβρουαρίου 2011

Διακήρυξη των μελών της Ακαδημίας εναντίον κάθε προσπάθειας για την αντικατάσταση του ελληνικού αλφαβήτου από το λατινικό

Τον τελευταίο καιρό έχει αρχίσει να εκδηλώνεται μία τάση να αντικατασταθεί το ελληνικό αλφάβητο από το λατινικό. Η τάση αυτή γίνεται φανερή κυρίως σε κείμενα παραγόμενα από ηλεκτρονικούς υπολογιστές - με χρήστες κρατικές υπηρεσίες ακόμη και Α.Ε.Ι. - σε κείμενα προβαλλόμενα από την τηλεόραση αλλά και από σχετικές προτροπές ξένων ραδιοφωνικών σταθμών. Είναι χαρκατηριστικό ότι η προσπάθεια αυτή, η οποία θα καταφέρη καίριο πλήγμα κατά της ελληνικής σκέψης και όλων των πτυχών του ελληνικού πολιτισμού που εκφράζονται με γραπτά κείμενα, αλλά και των γένει ανθρωπιστικών σπουδών, έφτασε μέχρι ν' απασχολήση τον Τύπο και ν' αποτελέση αντικείμενο ερωτήσεων βουλευτών προς τον Υπουργό Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων.Η γλώσσα μας η αρχαιότατη αλλά πάντα σύγχρονη και ζώσα, αυτή η γλώσσα που επλούτισε όχι μόνο τη λατινική, αλλά και τις κυριώτερες ευρωπαϊκές γλώσσες, που έχει και οπτικά συνδεθή άρρηκτα με το αλφάβητό της, δεν είναι δυνατό να υποστή μείωση με την κατάργησή του από εμάς τους ίδιους. Είναι αδιανόητο να δεχθούμε ως Έλληνες την μεταμφίεση της γραφής μας με την κατάργηση πολλών γραμμάτων της, που δεν πέρασαν στο λατινικό αλφάβητο, και με την αντικατάστασή τους από άλλα υποτίθεται ηχητικώς παραπλήσια γράμματά του.Όταν άλλοι λαοί, όπως π.χ. Γάλλοι και Ισπανοί μάχονται ως σήμερα να διατηρήσουν μέχρι τη τελευταία τους λεπτομέρεια τον τρόπο γραφής των κειμένων τους με το δικό τους αλφάβητο, εδώ, με την δικαιολογία της δήθεν διευκόλυνσής μας στην παγκόσμια επικοινωνία, επιχειρείται η αντικατάσταση του ελληνικού αλφαβήτου των 2.500 και πλέον χρόνων με το λατινικό. Ως λαός, που μέσα από το ίδιο αλφάβητο της γλώσσας του μετέδωσε τον πολιτισμό σε όλο των κόσμο, εμείς οι Έλληνες δεν είναι δυνατόν παρά να αρνούμεθα να εγκαταλείψουμε την ιστορική μας γραφή. Όχι μόνο γιατί αχρηστεύεται ένα από τα θεμελιακά στοιχεία του πολιτισμού μας, αποκόβοντάς μας από τις μέχρι σήμερα εκδηλώσεις του, αλλά και γιατί έτσι αγνοείται η σχέση αλφαβήτου και γλώσσας. Μιάς γλώσσας, που ο τρόπος της γραπτής της απόδοσης έμεινε αναλλοίωτος επι ολόκληρες χιλιετίες ως σήμερα.Θεωρούμε α ν ό σ ι α αλλά και α ν ό η τ η κάθε προσπάθεια να αντικατασταθή η ελληνική γραφή στο λίκνο της, εφ' όσον μάλιστα σε άλλες χώρες ανάλογες απόπειρες μεταβολής του τρόπου γραφής - σε μερικές περιπτώσεις πολύ δυσχερέστερης της ελληνικής - προσέκρουσαν στην καθολική και οργισμένη αντίδραση των λαών των χωρών αυτών. Όπως και επί Ενετών, όταν αυτοί στα μέρη που κυριαρχούσαν προσπάθησαν να αντικαταστήσουν στα ελληνικά κείμενα τους ελληνικούς χαρακτήρες με λατινικούς, έτσι και τώρα θα αντισταθούμε, καλώντας όλους τους συνέλληνες ν' αντιδράσουν για την πρόρριζα εξαφάνιση των ανίερων αυτών σχεδίων.

Οι υπογράφοντες
1. Αθανασιάδης Τάσος
2. Αλεξόπουλος Καίσαρ
3. Αρτεμιάδης Νικόλαος
4. Βλάχος Άγγελος
5. Βοκοτόπουλος Παναγιώτης
6. Γεωργιάδης Απόστολος
7. Γρόλλιος Κωνσταντίνος
8. Δεσποτόπουλος Κωνσταντίνος
9. Δρακάτος Κωνσταντίνος
10. Ζηζιούλας Ιωάννης Μητροπολίτης Περγάμου
11. Ιακωβίδης Σπυρίδων
12. Καμπανέλλης Ιάκωβος
13. Καμπίτογλου Αλέξανδρος
14. Καμπύλης Αθανάσιος
15. Κονομής Νικόλαος
16. Κοντόπουλος Γεώργιος
17. Κουνάδης Αντώνιος
18. Λαΐου Αγγελική
19. Λιγομενίδης Πάνος
20. Μανούσος Μανούσακας
21. Ματσανιώτης Νικόλος
22. Μητσόπουλος Γεώργιος
23. Μουτσόπουλος Ευάγγελος
24. Μυλωνάς Παύλος
25. Νανόπουλος Δημήτριος
26. Παλλάντιος Μενέλαος
27. Παππάς Ιωάννης
28. Παρισάκης Γεώργιος
29. Πεσαμαζόγλου Ιωάννης
30. Πετράκος Βασίλειος
31. Ρούκουνας Εμμανουήλ
32. Σακελλαρίου Μιχαήλ
33. Σαράντη Γαλάτεια
34. Σκαλκέας Γρηγόριος
35. Στεφανής Κωνσταντίνος
36. Τέτσης Παναγιώτης
37. Τούντας Κωνσταντίνος
38. Τριχόπουλος Δημήτριος
39. Χατζηϊωάννου Θεμιστοκλής
40. Χρήστου Χρύσανθος

Παρασκευή, 4 Φεβρουαρίου 2011

Σπεσιαλιτέ 4.000 ετών


Της Μαίρης Αδαµοπούλου - εφημερίδα "ΤΑ ΝΕΑ"

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Παρασκευή 4 Φεβρουαρίου 2011

Το πρώτο πιάτοπεριλαµβάνει πίτα και µιαεξέχουσα λιχουδιά, χοχλιούς.Για δεύτερο σερβίρεταισουβλάκι κατσικίσιο ή γίδα βραστή, ενώ για απεριτίφ προτείνεται χυµόςαπό εξωτικό ρόδι ή σταφύλι. Το µενού δεν είναι έµπνευση ενός ακόµη master chef από εκείνους που έχουν κατακλύσει την τηλεοπτική οθόνη, αλλά οι αγαπηµένες γεύσεις των κατοίκων που έζησαν τη 2η χιλιετία π.Χ. στην προϊστορική Θήρα. Φαγητά, υλικά και σκεύη (από σουβλάκια έως χύτρες) που «πάγωσαν» κάτω από την ηφαιστειακή λάβα καικατάφεραν να αντέξουν ώς τιςµέρες µας γιανα αποκαλυφθούν από τη σκαπάνη του Χρίστου Ντούµα σ’ έναν από τους σηµαντικότερους οικισµούς τού προϊστορικού Αιγαίου, του Ακρωτηρίου. Και τα οποία παρουσίασε σε διάλεξη που έδωσε χθες στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών στο πλαίσιο του συνεδρίου του IMIC, µε θέµα «Από την ανάγκη στην απόλαυση. Οι διατροφικές συνήθειες στο Ακρωτήρι της Εποχής του Χαλκού». «Η πόλη του Ακρωτηρίου ήταν δηµιούργηµα µιας κοινωνίας οικονοµικά εύρωστης και µε επαφές πουτης προσέδιδαν χαρακτήρα κοσµοπολίτικο. Και η ποικιλία εδεσµάτων και ποτών που άµεσαή έµµεσα αποκαλύπτουµε το επιβεβαιώνει. Μόνο µια εύπορη κοινωνία µπορεί όχινα ανταποκριθεί αποτελεσµατικά στην κάλυψη των καθηµερινών αναγκών αλλά και να µετατρέψει την κάλυψη της βασικής ανάγκης σε απόλαυση, χωρίς να φτάσει στη χλιδή» επισήµανε ο ανασκαφέας του κλειστού από το 2005 αρχαιολογικού χώρου µετά την κατάρρευση του βιοκλιµατικού στεγάστρου,του οποίουη αποκατάσταση αναµένεται να ολοκληρωθεί στο τέλος Μαΐου. Εφευρετικοί οι κάτοικοι της προϊστορικής Θήρας, αναγκάστηκαν να µπουν στην κουζίνα µε τα λιγοστά υλικά που τους έδινε το άνυδρο νησί. Τα αιγοπρόβατα κατείχαν την πρώτη θέση σε ποσοστό 80%, τα χοιρινά ακολουθούσαν µε 19% ενώ µόλις 1% της διατροφής κάλυπταν τα ζώα από κυνήγι και τα βοοειδή που δενµπορούσαννα εκτραφούν στη φτωχή σε λιβάδια Θήρα. Κυδώνια, χτένια, αχινοί, πεταλίδες, πορφύρα – καταναλωνόταν και ως τροφήεκτός από τηχρήση της για παραγωγήχρώµατος – και βεβαίως ψάρια φρέσκα καιπαστωµένα είχαν βασικό ρόλο στη διατροφή. Σύκα (οι σπόροι τους βρέθηκαν στα κατακάθια των υπονόµων) και αµύγδαλα ήταν επίσηςψηλά στις προτιµήσεις, ενώ δεν αποκλείεται να γνώριζαν και τοµέλι, όπως δείχνει το κερί που είχε χρησιµοποιηθεί ως µονωτικό υλικό για τη στεγανοποίηση πιθαριών. Κι αν τοκριθάρι –σπανιότερα το στάρι –, το λαθούρι, τα µπιζέλια, η φάβα και οι φακές ήταν τα κατεξοχήν σιτηρά και όσπρια που έτρωγαν οι κάτοικοι του Ακρωτηρίου, εντυπωσιακό είναι πως δεν έτρωγαν ελιές. «Η απουσία ολόκληρων ελαιοπυρήνων από τις αποθήκες του Ακρωτηρίου δείχνει ότι ο καρπόςτης ελιάς δεν φυλασσόταν ως διατροφικό είδος. Αντίθετα, η πληθώρα θρυµµατισµένων ελαιοπυρήνων µαρτυρεί σύνθλιψη και πολτοποίηση του καρπού για εξαγωγή ελαιολάδου» τόνισε ο κ. Ντούµας. Στις εξωτικέςγεύσεις δε συµπεριλαµβάνονται το ρόδι που ήρθε από την περιοχή της Κασπίας και το κρασί, το οποίοεισήχθη από τηΓεωργία στις αρχές της 2ης χιλιετίας π.Χ. Στη Θήρα η παραγωγή του είχεµια πρωτοτυπία: τοποθετούσαν ένα κοφίνι ασβέστηµέσα στον ληνό, ως ένα είδος φίλτρου καθαρισµού του µούστου.